Originally posted at the yahoogroups of the Communications Arm of the Logistics Committee of my college’s Freshmen Orientation Seminar
(Apologies for the use of Taglish)
nakaka-senti, grabe.
nakaka-miss humawak ng radyo.
nakaka-miss magpanic kasi nauubusan na ng batt ang radyo.
kahit na yung assignment sa bellarmine, nakaka-miss.
yung 6am na call-time.
ang pag-synchronize ng relo.
ang first-day breakfast sa mcdo.
ang pagka-irita sa OrCom na hindi marunong gumamit ng radyo.
ang pagdinig ng nagtitinda ng pandesal sa radyo.
nakaka-miss makakuha ng freebies na magazine, Shell shirts, food, etc.
pati yung mala-buffet na sobrang packed lunch na pinagpipiyestahan ng
volunteers pagdating ng hapon.
mag-countdown sa radyo sa tours.
marining ang mga hirit ng tours committee. (one minute! this last
minute is brought to you by Minute Burger. One minute, one burger!)
yung pag-sign sa mga nametag bago mag-orsem night.
orsem night.
mabasa.
magpulot ng basura.
picture-taking.
yung orange juice ng MeCo na nagsimula sa 20 pesos, na naging 15, na
naging buy 1 take 1 sa 20 pesos, na naging bottomless.
ang sayaw ng CADS.
pati yung sayaw ng Sanggu.
hayyy. sandali na lang iiyak nako. tama na.
bago ako matuluyan … miss ko na kayong lahat.
this is itlog, 10-10.
PS – ang partner ko nga nga pala nung Blueprint na kachika ko sa manang’s kanina lang. sa OAA pala siya nagtatrabaho, nag-e-MA sa Eco at may asawa na. 2 years na.
nako po!
